Een wereldvondst is het niet, maar wel iets zeer uitzonderlijk als je weet dat een verzamelaar op een doordeweekse rommelmarkt een sabel uit de tweede Wereldoorlog vond waarvan hij pas veel later ontdekte dat hij aan de rechtstreekse secondant van Hitler toebehoorde.
De man wil voor Taptoe liefst anoniem getuigen, want is bang voor diefstal. Hij heeft thuis een kleine verzameling van een 40-tal zwaarden en paradesabels – die bij een uniform gedragen worden – uit lang vervlogen oorlogen, maar noemt zich daarom niet professioneel en zeker niet fanatiek. Onder meer een sabel van een soldaat van Napoleon die deelnam aan de slag bij Waterloo (1815) was tot dan toe zijn meest memorabel bezit.
Toch had hij niet door dat de sabel die hij op een Oost-Vlaamse rommelmarkt aantrof iets unieks was. Hij vond het eerder een mooi oorlogswapen, sierlijk, origineel, volledig met schede en alles in perfecte staat. Het zou niet misstaan in zijn verzameling en zonder verder aarzelen betaalde hij er 120 € voor.
Oberführer
Onze Meetjeslander was ongeveer een jaar later op bezoek bij een bevriende Duitser en toonde hem fier de meegebrachte sabel. Het was het begin van een nieuwe episode in zijn verzamelaarsverhaal dat aan de vondst en de hele verzameling plots een unieke hogere waarde gaf.
De vriend haalde de sabel uit de schede en onderzocht het item aandachtig. Onze verzamelaar had dit nooit eerder zo in detail gedaan. De vriend wees hem op de in kleine letters ingegrifte naam “Oberführer Heinz Linge”, voorafgegaan door de letters SS. Ja, ja, dat had onze verzamelaar ook eens opgemerkt. Iets speciaals? Volgens Wikipedia voerden meerdere Duitse officieren de naam Oberführer, onder meer een rang bij de SS. In 1925 werd de titel in het leven geroepen en hij werd bedoeld als leider van een SS-eenheid. Vanaf 1938 had ‘Oberführer’ geen militair equivalent meer. Hierdoor raakte de rang in deze vorm van SS een beetje in verval. Einde verhaal, tot zover. Dat dacht de Meetjeslander al langer.
Hondstrouw
Maar de Duitse vriend was een historicus met bijzondere aandacht voor gebeurtenissen uit de tweede wereldoorlog, die hij als kind nog had meegemaakt. Hij wist meer. Vooral de naam ‘Linge’ was hem niet onbekend. Heinz Linge (1913-1980) stond namelijk bekend als de persoonlijke assistent van Adolf Hitler. Jarenlang was hij trouw aan diens zijde te vinden. Zijn bewondering voor Hitler bepaalde jarenlang zijn toewijding. Zelf beschreef hij zijn houding als volgt: “Ik kon en mocht mij absoluut niet veroorloven mijn doen en laten van welke beslissing van Hitler dan ook afhankelijk te maken, terwijl ik als een hem zeer toegewijde ondergeschikte had gezworen met mijn leven altijd en onder alle omstandigheden voor hem in te staan.”
Bovenstaande maakt duidelijk hoe Linge tegen Hitler aankeek, tijdens, maar ook na de oorlog. Linges bewondering voor Hitler ontstond al vroeg in de jaren dertig. Hij had een speciale positie in Hitlers ‘hofhouding’. Alleen Hitler was zijn superieur, ook hooggeplaatsten als Himmler en Bormann waren niet bevoegd hem bevelen te geven. Dat bond Linge natuurlijk op een bijzondere manier aan Hitler zodat het voor hem onmogelijk was Hitler niet te zien als geniaal en onvervangbaar. Dagelijks zag hij hoe alleen al de groten van het Rijk hem met grenzeloos respect bejegenden.
Persoonlijk butler
Het vervolg van het verhaal laat zich raden. Vanaf dan ging onze verzamelaar – eens terug thuis – gedreven dieper graven in de geschiedenis rond Hitler en voornamelijk in het leven van Heinz Linge.
Maar heel veel is over die man niet te vinden. Wellicht was hij een onbelangrijk hulpje dat onmisbaar was en als ‘persoonlijke butler’ op ieder ogenblik moest voldoen aan de wensen (en grillen) van zijn Meester. Hij is op heel veel foto’s telkens in het directe gezelschap van Hitler te vinden (zie hierbij). En hij was in die hoedanigheid toevallig ook een der rechtstreekse getuigen die met een handvol getrouwen aanwezig was bij de zelfmoord van zijn baas en diens vrouw Eva Braun in de ‘Führerbunker‘, hun laatste hoofdkwartier.
Hitler’s zelfmoord
Na de oorlog zat Linge een lange gevangenisstraf uit in een Russisch kamp. Het was daar dat hij zijn memoires als eerste getuige in de ‘inner circle’ in detail beschreef in de bestseller ‘Bis zum Untergang’, later in diverse talen vertaald. Het is in dat boek dat de laatste ogenblikken van de geplande zelfmoord van minuut tot minuut werden beschreven (30 april 1945), een unieke historische getuigenis voor latere historici.
Eva Braun nam samen met Hitler kaliumcyanide in en Hitler schoot zichzelf bovendien door het hoofd. Een dag eerder had Hitler zijn testament gedicteerd aan zijn secretaresse. Hierin prijst hij de strijd van het Duitse volk en geeft hij de Joden de schuld van de oorlog. Hij wil niet in handen van de vijand vallen en kiest daarom de dood.
Wanneer Hitler zelfmoord pleegt, zit hij al meer dan drie maanden ondergedoken in de ‘Führerbunker’, zes meter onder de grond in het centrum van Berlijn. In deze ondergrondse schuilplaats horen hij en de mensen om hem heen hoe het leger van de Sovjet-Unie steeds dichterbij komt. De laatste dagen kan niemand meer naar buiten vanwege de vallende granaten. Het is duidelijk dat Duitsland de oorlog definitief verloren heeft. Na zijn dood dragen de aanwezige SS-ers, waaronder Linge, Hitler en zijn vrouw naar de buitenplaats van de bunker. Hier worden hun lichamen overgoten met benzine en verbrand. De volgende dag wordt het nieuws van Hitlers dood per radio bekend gemaakt.
Toch doen decennialang nadien (complot)theorieën de ronde dat Hitler wist te ontsnappen en leidde hij na de oorlog elders een verborgen leven.
Eveneens in de bunker verbleef minister Joseph Goebbels en zijn gezin. Hij wordt door Hitler last minute tot Rijkskanselier benoemd, waarop hij ook hij ’s anderendaags met zijn vrouw ook zelfmoord pleegt, niet nadat hij eerst zijn zes kinderen heeft omgebracht.
Acht dagen later, op 8 mei 1945, gaf Duitsland zich over. De mensen die in de bunker bleven werden op 2 mei krijgsgevangen genomen. De Russen vonden meer dan een dozijn lichamen van personen die zelfmoord hadden gepleegd en een hoop verbrande documenten.
Details
Linge gaf in zijn boek af en toe zijn mening en bezorgt de lezer veel spitante details. Zo wordt verteld dat generaal Von Saucken, toen hij bij Hitler in de bunker verscheen, niet de Hitlergroet bracht, zijn wapen niet had afgegeven en Hitler aanspraak met ‘meneer Hitler’ en niet met ‘mein Führer’. Verder weigerde hij, met de vlakke hand op de tafel slaand, een opdracht van Hitler met de woorden ‘Ik denk er niet aan.’ Linge maakt duidelijk dat hij iets dergelijks nooit eerder hoorde. Ook Hitlers hond Blondi zat mee in de bunker.
Of verder in het boek dat Hitler voor een belangrijke ontmoeting weer eens enorm uit zijn mond stonk en dat hij daar het liefst wat van gezegd had, maar dat deed hij niet. Eén ding wist hij zeker niet: ‘Wat er tijdens de oorlog in de concentratiekampen voorviel bleef verborgen voor mij, zoals voor iedereen in Hitlers omgeving. Pas in Russische krijgsgevangenschap hoorde ik dat er de concentratiekampen gaskamers en verbrandingsovens waren geweest.’
Duidelijk weer iemand die zijn verantwoordelijkheid ontloopt ? Meteen rijzen vragen over de objectiviteit in verband met de gehele inhoud van zijn boek….
Piet De Baets
