• Eeklo
01/07/2013

Er zijn er die een verre tocht naar de top van de Ventoux in de Franse Midi alleen maar als geslaagd zien als de 1.912 m hebben overschreden. Nieuwsgierigen doen dit met de auto, moto, brommer of tegenwoordig zelfs onbeschaamd met de elektrische fiets…Rasechte sportieve Vlamingen doen dit echter met de koersfiets, alleen maar trappend, zonder mechanische hulp. Sommigen linken deze aartsmoeilijke kliminspanning aan een sponsortocht voor het goede doel, anderen gaan vooral de strijd aan met zichzelf en … met de leeftijd.Marc Windey (67), voorman van de Eeklose partij SMS, oud voorzitter van de rechtbank en sinds een goed jaar inwoner van Eeklo, heeft deze strijd met de Ventoux nog eens opnieuw willen beleven, wellicht onder niet aflatend impuls van zijn fanatieke wielerbroer…Hij heeft ons zijn exploot per mail vanuit Frankrijk becommentarieerd. Wij willen u zijn lijdend proza niet onthouden.Fata Morgana“Deze 21 km lange beklimming in een dagelijkse bedevaartfile omhoog biedt vooral zweet en zuchten als hoofdtoon. Een helletocht naar een hopelijk hemelse ontlading ? Klimpercentages overwinnen van meer dan 10% vergt enige oefening temeer daar de echte ‘muur’ voorbehouden wordt voor het laatste gedeelte. En diegenen die daarop niet voorbereid zijn of hun krachten niet gespaard hebben, zien het laatste stuk.. te voet.“Afstappen is geen boodschap, een pint onderweg vind je nauwelijks, het enige soelaas en lokaas is de verraderlijke  aantrekkingskracht van dat lelijk puntig gebouw (weerstation) midden een maanlandschap dat als een verleidelijke fata morgana steeds dichtbij lijkt maar toch o zo veraf blijft. 19 Eeklose kerktorens is hij hoog, onvoorspelbaar als de Mistral blaast, heet aan zijn voeten en ijzig op zijn kop.“Onze training in het platte Meetjesland met zijn mini-Ventoux, de 27 m (!) hoge Kampel in Maldegem, heeft zijn nut gehad: we hebben ook dit jaar de meet gehaald met een banaan en een ‘pulle’ water. Alleen: de chronometer  hadden we bewust achtergelaten, het lange gevecht met pedalen en versnelling duldt op een zekere leeftijd geen competitie meer met de tijdsopmeting.“De beloning achteraf is echter groot: 45 km zaligheid in de afdaling tussen bossen, langs een kronkelende  canyon en kleurrijke lavendel, van kou naar  warmte en met vooral in het vooruitzicht een anijsfrisse pastis op een zonovergoten Frans terras bij een fontein: meer moet dit echt niet zijn.”  (PDB)(Nota van de redactie: de recordtijd voor de klim staat op naam van de Spaanse renner Iban Mayo. Hij realiseerde in het jaar 2004 tijdens de Dauphiné Libéré een beklimming in 55 minuten en 51 seconden).